ამერიკიდან
საქართველომდე.

რატომ მივატოვე ექიმობა ამერიკაში...

როცა ამერიკაში ნევროლოგად ვმუშაობდი, ჩემი პაციენტების სამედიცინო ისტორიებში ერთსა და იმავე სურათს ვხედავდი.

ეს სურათი ყოველდღე, უამრავ პაციენტზე მეორდებოდა. გამოჯანმრთელების ნაცვლად, ისინი უფრო და უფრო ღრმად ავადდებოდნენ და ყველა ექიმის პაციენტებად ყალიბდებოდნენ.

თავიდან მეც ისე ვფიქრობდი, როგორც მასწავლეს. ამ ადამიანებს გენეტიკური პრობლემა აქვთ ან მენტალური დარღვევაო. ეს ახსნა ლოგიკური ჩანდა.

შემდეგ გავიდა დრო, დავაგროვე გამოცდილება და რაღაც შევნიშნე. ვუყურებდი არა მხოლოდ პაციენტების ანალიზებს, არამედ ვისმენდი მათი ცხოვრების ამბავს. რა შეემთხვათ. რა გზა გამოიარეს. რა მოხდა მანამდე, სანამ სიმპტომები დაიწყებოდა.

და სურათი სრულიად შეიცვალა.

ეს ჯანმრთელი ადამიანები იყვნენ, რომლებიც ცხოვრებაში ერთ დროს გაუსაძლის სტრესში ცხოვრობდნენ და არ იცოდნენ სტრესთან სწორი მიდგომა. მივიდნენ ექიმთან, რომელმაც სტრესის გავლენა საერთოდ არ გაითვალისწინა. გაუწერა წამალი სიმპტომზე და ხელუხლებელი დატოვა ის, რაც ამ სიმპტომს იწვევდა. გავიდა წლები და ამ ხელუხლებელმა სტრესმა ორგანიზმი ფარულად დაავადა. ასე გამრავლდა სიმპტომები, წამლები და ექიმები.

ჩემი ბოლო სურათი თეთრ ხალათში.

ჩვენ კი მეხანძრის როლს ვთამაშობდით: ხანძრის ჩასაქრობად მისული, განგაშის სიგნალს ვთიშავდით ხანძრის ჩაქრობის ნაცვლად.

ხანძარი აქტივაციაში დარჩენილი ნერვული სისტემაა, რომელიც წლები იყო სტრესში და გამოიფიტა. სიგნალები კი ის სიმპტომებია, რომლებითაც ორგანიზმი გვატყობინებს, რომ დახმარება სჭირდება.

ამის გაცნობიერების შემდეგ ვეღარ შევძელი მუშაობის გაგრძელება. დავტოვე სამედიცინო კარიერა ამერიკაში, დავბრუნდი საქართველოში და შევქმენი ის, რაც იქ არ არსებობდა: სისტემა, რომელიც ნერვულ სისტემას ძირეულად აღადგენს.